Xəbər verdiyimiz kimi, Azərbaycan Jurnalistlər Şəbəkəsi İctimai Birliyinin sədri Ayaz Mirzəyev Fransanın “Le Figaro” nəşrinin Ermənistanın Sünik bölgəsində Qarabağı tərk edən ermənilərlə bağlı hazırladığı reportaja açıq məktub göndərib.

“Qafqazinfo” həmin məktubu olduğu kimi təqdim edir:

“Hörmətli “Le Figaro” redaksiyası,

Ermənistanın Sünik bölgəsindən hazırladığınız son reportajı diqqətlə izlədim.

Jurnalist olaraq hər bir media qurumunun istənilən bölgədə reportaj hazırlamaq hüququna hörmətlə yanaşıram. İnsanların taleləri, ağrıları və xatirələri haqqında danışmaq medianın vacib missiyalarından biridir. Lakin peşəkar jurnalistikanın əsas prinsiplərindən biri də budur ki, münaqişə ilə bağlı material hazırlanarkən bütün tərəflərin mövqeyi eşidilməlidir.

Məhz buna görə reportajınız məndə müəyyən məyusluq yaratdı.

Material boyunca Qarabağı tərk etmiş ermənilərin hekayələrinə geniş yer verilsə də, münaqişənin digər tərəfinin – Azərbaycanın və azərbaycanlı məcburi köçkünlərin taleyi barədə demək olar ki, heç nə deyilmədi. Halbuki bu münaqişə on minlərlə insanın həyatına təsir göstərib və onların hər birinin hekayəsi dinlənilməyə layiqdir.

Azərbaycanın dünyəvi və multikultural dövlət olması beynəlxalq səviyyədə qəbul edilən faktdır. Ölkəmizdə məscidlər, kilsələr, sinaqoqlar və digər dini abidələr yanaşı fəaliyyət göstərir. Müxtəlif dinlərin və xalqların nümayəndələri əsrlərdir burada birlikdə yaşayırlar.

Azərbaycan təkcə öz ərazisində deyil, xaricdə də dini və mədəni irsin qorunmasına töhfə verib. Vatikanın katakombalarının, eləcə də Fransanın Strasburq şəhərindəki Məryəm Ana kilsəsinin bərpasına göstərilən dəstək bunun nümunələrindəndir. Bu addımlar siyasi deyil, mədəni və humanitar dəyərlərə əsaslanır.

Eyni zamanda münaqişənin Azərbaycan cəmiyyətində buraxdığı izləri də unutmaq olmaz.

Otuz ilə yaxın müddətdə yüz minlərlə azərbaycanlı öz doğma yurdlarından didərgin düşdü. Onların bir çoxu həyatlarının ən məhsuldar illərini qaçqın və məcburi köçkün kimi keçirdi.

Sizə bir insan hekayəsini xatırlatmaq istəyirəm.

1993-cü ildə Zəngilan rayonunu tərk etməyə məcbur olan Sürəyyə xanım 28 ildən sonra doğulduğu Ağalı kəndinə qayıtdı. Onu uşaqlıq xatirələri deyil, dağıdılmış evlər və viran qoyulmuş qəbiristanlıqlar qarşıladı. Bu hekayə bizim çəkdiyimiz sənədli filmdə əks olunub.

“Route vers le passé | Histoire humaine | 2021”

Və ya başqa bir hekayə.

1992-ci ildə Şuşa işğal olunarkən cəmi beş yaşı olan Anar Əlizadə ailəsi ilə birlikdə şəhəri tərk etməyə məcbur oldu. O, sonrakı illərini məcburi köçkün həyatı yaşayaraq keçirdi. Otuz il sonra isə öz beş yaşlı oğlu ilə birlikdə Şuşaya qayıtdı.

Bu hekayə müharibənin yalnız torpaqları deyil, insanların talelərini də necə dəyişdirdiyini göstərir.

“Mən, atam və oğlum” sənədli filmi

Əgər jurnalistikanın məqsədi insan ağrısını göstərməkdirsə, onda bütün ağrılar görünməlidir.

Əgər məqsəd həqiqəti axtarmaqdırsa, onda bütün tərəflər dinlənilməlidir.

Əgər məqsəd sülhə töhfə verməkdirsə, onda yeni qarşıdurmalar yaratmaq deyil, qarşılıqlı anlaşmanı təşviq etmək lazımdır.

Bu gün regionun uşaqlarının yeni müharibələr deyil, sülh içində böyüməyə ehtiyacı var. Bu məqsədə çatmaq üçün isə jurnalistlərin üzərinə xüsusi məsuliyyət düşür.

Mən Azərbaycanlı jurnalist kimi “Le Figaro”dakı həmkarlarıma müraciət edirəm: Qarabağ mövzusunu araşdırarkən yalnız bir tərəfin deyil, bütün insanların hekayələrinə yer verin. Çünki balanslı jurnalistika yalnız peşə standartı deyil, həm də sülhə xidmət edən ən vacib vasitələrdən biridir.

Əgər istəsəniz, Qarabağdan didərgin düşmüş azərbaycanlı ailələrin hekayələrini, bölgədə çəkdiyimiz sənədli filmləri və şahid ifadələrini sizinlə bölüşməyə hazıram.

Dialoq həmişə ittihamdan daha faydalıdır”.

Hörmətlə,

Ayaz Mirzəyev

Azərbaycan Jurnalistlər Şəbəkəsi İctimai Birliyinin sədri